Nareszcie, już się nie mogłem doczekać. Początek, ten prawdziwy ciepły początek wiosny zbiegł się w dodatku z momentem, gdy skończyłem filmy w dwóch aparatach, które leżały tam od daaaaawna. Zatem na dniach pochwalę się świeżymi skanami Tymczasem dodaję zdjęcie mocno letnie, ale jakże pozytywne (bo kolorowe)!

Człowiek codziennie uczy się czegoś nowego. Wczoraj na przykład odkryłem, że zamiast nosić swojego FED-a w torbie, która jest poręczna i w ogóle, ale jednak nadal jest torbą, mogę go włożyć do kieszeni zimowej kurtki. Mieści się doskonale i zawsze jest pod ręką - dosłownie pod. Od tego momentu jakoś z mniejszą chęcią wyczekuję lata, bo przecież takiego metalowego aparatu nie wsadzę do kieszeni krótkich spodenek.

Generalnie mieć aparat pod ręką to jest duży problem. Nie lubię nosić aparatu na wierzchu. Kiedyś woziłem w plecaku, ale każda fotografia wymagała dłuuuugiego czasu na przygotowanie sprzętu. Potem kupiłem sobie torbę, którą noszę na ramieniu do dzisiaj. A i tak bywam powolny, bo najczęściej biorę ze sobą wspomnianego właśnie FED-a. Czyli zrobienie zdjęcia to najpierw zmierzenie światła, potem złapanie ostrości, a potem przełknięcie śliny, że upatrzony obiekt już zdążył uciec. Z lustrzanką byłoby szybciej, ale jakoś się krępuję. Nieśmiały jestem.

Od czasu do czasu nachodzi mnie myśl, żeby to wszystko rzucić. I kupić sobie małą, czarną Konicę Hexar. Albo chociażby Olympusa XA. Albo pójść na całość i sięgnąć po cyfrową małpkę z dobrym (najlepiej stałym) obiektywem. Ale się nie decyduję. Łażenie z FED-em traktuję jako szkołę fotografii. Dopóki nie będę w stanie czuć się swobodnie z tym aparatem, to prawdopodobnie nie zrobię lepszego użytku z żadnego innego sprzętu.

Te zdjęcia wykonałem powoooli na Ursynowie w Warszawie. Dłuuugo się skupiałem, wyszły niedoświetlone (już nie pamiętam, czy przypadkiem nie robiłem ich jakąś Zorką, co to nie trzyma czasów), ale na szczęście udało się je odratować w Lightroomie.

To już kolejny wpis w tym roku, a jeszcze nie opublikowałem na blogu żadnej czarno-białej fotografii. Coś nieprawdopodobnego. W takim razie zadbam o to, aby nadrobić zaległości przy okazji… następnej notki

Tymczasem pogoda za oknem zachęca do przeglądania wakacyjnych archiwów. Muszę wreszcie wywołać i zeskanować filmy oraz slajdy, których końcówki mam poupychane w różnych aparatach. Dlatego w poszukiwaniu odpowiednio ciepłego ujęcia sięgnąłem aż do roku 2005. Tak oto wygląda wzorowe wylegiwanie się na trawce w mocnym słońcu.

Tylko jedno, ponieważ pozostałe to typowe zdjęcia pamiątkowe - dla kogoś, kto tam nie był, to żadna frajda je oglądać. Trzeba przyznać, że mała małpka Canona sprawdziła się znakomicie, szczególnie jeżeli chodzi o doświetlanie bliskiego planu i szybkie łapanie ostrości w ciemnościach.

Święta upłynęły szybko, w międzyczasie był jeszcze wystrzałowy sylwester, a potem praca, praca i praca. Dlatego mimo, że temat już nie na czasie, nadrabiam świąteczne zaległości tym jednym zdjęciem, które szczególnie polubiłem.

Jeszcze dzisiaj lub jutro postaram się z kolei wrzucić fotografie z sylwestra. W tym momencie natomiast zastanawiam się, czy nie wziąć aparatu na miasto i nie porobić wieczornych zdjęć finału WOŚP. Coś mi jednak mówi, że poczucie obowiązku zwycięży. Zobaczymy.

Kiedyś bardziej podobało mi się to zdjęcie, teraz w zasadzie mam dylemat. Inna sprawa, że tę fotografię powinno się oglądać na olbrzymim powiększeniu, na odbitce oczywiście. Wtedy widać wszystkie detale.

Tak, zdecydowanie trzeba się tam jeszcze wybrać.

No nie mogę. Chodzi za mną ta skocznia. Stara, podniszczona skocznia narciarska gdzieś na Słowacji. Zrobiłem jej dosłownie cztery zdjęcia (brak miejsca na karcie, brak miejsca na filmie, bywa) i się zastanawiam, czy robiąc więcej, osiągnąłbym lepszy efekt. Ciekawe, kiedy znowu tam zawitamy.

W następnej notce zaprezentuję tę samą skocznię z prawie tego samego ujęcia, tylko w czerni i bieli. Bez żadnej korekcji kolorowych plików z aparatu, a jedynie dobry stary Trix. Mam jakiś uraz do cyfrowych czarno-białych zdjęć i chyba nigdy się do nich nie przekonam.

Ciąg dalszy przeszukiwania archiwum z pamiętnego roku 2004. Oto zdjęcie, które doskonale oddaje większość moich fotograficznych przygód. Bardzo czuły czarno-biały film foto (dla ciekawskich: oczywiście Trix podbity na 1600 ISO), stary manual, bardzo jasny obiektyw, wieczór (a właściwie noc), niby uliczna sytuacja i niby obcy ludzie. A po prawdzie to moi znajomi i dobrze znany parking przy jednym z supermarketów. Niby hardcore, ale właściwie to hard rock.

Fotografując kilka lat zdążyłem się jednak nauczyć, że nie warto walczyć ze sobą. Kupowanie sprzętu, bo wszyscy kupują, czy robienie takich a nie innych zdjęć, bo wszyscy robią, nigdzie nie prowadzi. Rzekłem.

Okazuje się, że całkiem sporo kadrów, które dobrze do teraz pamiętam, zrobiłem w roku 2004. Tak sobie przeglądam archiwum i się dziwię, że “o! to już tyle czasu?”, czy “ciekawe co u nich?”. Aż kusi, żeby przez następne miesiące publikować na blogu wyłącznie fotografie z tamtego okresu. Postaram się jednak przed tym powstrzymać.

Na przykład to ziarniste zdjęcie powyżej, zrobione zostało podczas bardzo miłego wypadu do Poznania. U mnie budzi pozytywne skojarzenia, inni oglądający odbiorą je z pewnością jako bardzo smutne. A to tylko (prawie) kac był, ha.

Mimo, że mam cyfrę, to nadal lubię slajdy. Oczywiście nie lubiłem ich zawsze. Ba, przez długi czas traktowałem fotografowanie na slajdach jako pewną formę masochizmu. A to za sprawą kiepskiego skanera, na którym je potem skanowałem. Naczytałem się wcześniej, że slajdy to taka trudna sztuka do opanowania, więc cierpliwie znosiłem wszystkie niedoświetlenia i przepalenia, tłumacząc sobie, że kiedyś się uda.

Aż w końcu w moje ręce trafił prawdziwy skaner foto. To nic, że stary i wysłużony. Najważniejsze, że działający. Wtedy to odkryłem, że duża część moich slajdów całkiem mi się podoba. Nie to, żebym popadał w wielki samozachwyt, ale serio przypadły mi do gustu. I od tamtej pory podchodzę do slajdów z większym luzem.

Slajd mogę załadować do dowolnego aparatu i pójść robić zdjęcia, bez martwienia się, że uszkodzę droższy sprzęt lub święcący się ekranik przyciągnie uwagę nie tych osób, co trzeba. A najważniejsze jest to, że naciskam spust migawki - ciach - i gotowe. Żadnego gdybania co by było, gdybym coś przestawił, poprawił, sprawdził na podglądzie. Trudno, najwyżej zdjęcie nie będzie doskonałe. Następnym razem się uda.

I jakoś tak lżej jest na duszy.